Balkanske zemlje se ne mogu pohvaliti bogatstvom energetskih izvora. Nafta i rezerve prirodnog plina se veoma rijetko mogu pronaći u balkanskim zemljama, tako da se potreba za ovim energentima uglavnom pokriva uvozom. Međutim, geografski položaj Balkana izvanredan je u cilju transporta energetskih izvora iz Kaspisjke regije, Centralne Azije i sa Bliskog istoka na tržiste EU.

2009. godine naftne rezerve na Balkanu iznosile su 981 miliona barela. 61% ovih rezervi se nalazio u Rumuniji, 20% u Albaniji, 8% u Hrvatskoj i preostali dio u drugim zemljama regije. Rezerve prirodnog plina na Balkanu iznose 156,1 milijardu metara³, od toga 40% u Rumuniji, 31% u Srbiji, 23% u Hrvatskoj, a ostatak je u drugim balkanskim zemljama. Kao što se da i primjetiti, Rumunija je zemlja u regiji koja je najbogatija rezervama nafte i prirodnog plina. Sa uticajem i površinske veličine ove zemlje, Rumunija je zemlja koja u regiji posjeduje najdužu mrežu naftovoda i plinovoda.

U Crnoj Gori, Makedoniji i na Kosovu ne postoje dokazane rezerve nafte i prirodnog plina, pa zbog toga ni Kosovo, niti Crna Gora nemaju ni plinovod niti naftovod. Sa druge strane, u SFRJ korištenje prirodnog plina bilo je svedeno na minimum, dok se električna energija koristila maksimalno, tako da u nekim bivšim zemljama SFRJ, kao što su BiH i Makedonija, ni dan danas nisu dovoljno razvijene mreže plinovoda.

Energetska kriza, koja se posljednjih godina događala između Rusije i Ukrajine, uticala je da mnoge balkanske zemlje krenu u potragu za alternativnim izvorima plina. Osim Albanije, sve zemlje Balkana imaju povezanost sa Rusijom kada je u pitanju mreža prirodnog plina. Ruski prirodni plin na Balkan se doprema putem dvije rote. Prva od njih je rota koja Rusiju povezuje sa Mađarskom, a odatle se pruža plinovod ka zemljama bivše Jugoslavije. Drugi plinovod se pruža iz Rusije do Ukrajine, Moldavije, Rumunije i Bugarske, a odatle se grana do Turske, Makedonije i Grčke. Na srednjoročnom planu, zemlje regije su započele inicijativu da se spoje nacionalne gasovodne mreže, dok  na dugoročnom planu skoro svaka zemlja gaji nadu da će se jednog dana okoristiti prirodnim plinom Kaspijske regije, Centralne Azije i Bliskog istoka. Činjenica je da postoje dva veoma važna projekta međunarodnog plinovoda koji interesuju i balkanske zemlje, a to su Nabucco i Južni Tok.

Osnovni cilj projekta Nabucco je stvaranje alternative koja neće biti pod kontrolom Rusije kada je u pitanju transport prirodnog gasa u Evropu. Međutim, Rusija koja pokušava očuvati monopol za transport gasa Evropi, ulaže velike napore kako bi se realizovao ruski projekat Južni tok, koji je inače Nabuccov rival.

I projekti naftovoda sa kojim se pokušavaju zaobici turska ušća interesuju i balkanske zemlje. Jedan od tih projekata je i naftovod Burgas-Dedeagać (Aleksandropolis). Cilj ovog naftovoda je da se sirova nafta iz Kaspijske regije, preko ruske luke Novorossisk tankerima transportuje do bugarske luke Burgas, a odatle da se naftovodom koji će biti izgrađen transportuje do grčke luke Dedeagać(Aleksandropolis). Jedan od projekata kojim se pokušavaju zaobici turska ušća je naftovod Burgas-Vlora. Predviđeno je da ovaj projekat počne od bugarske luke Burgas, pa da se preko Makedonije proteže do albanske luke Vlora. Projekat koji je razrađen po sličnoj logici je i projekat Konstanta-Trst, a on bi se prostirao od rumunske luke Konstanta do italijanske luke Trst. I ovaj projekat posjeduje dvije alternativne trase. Prva je preko Mađarske i Slovenije do Italije, a druga je preko Srbije, Hrvatske i Slovenije do Trsta.

Slijedeći projekat koji zanima regiju je promjena toka naftovoda Adria, koji se koristi od strane Hrvatske i spajanje sa naftovodom Druzhba, koji se proteže od Rusije do Mađarske. Ukoliko se realizuje jedan ovakav projekat, Rusija će izvoz nafte vršiti i preko Jadranskog mora.

Zbog geografskog položaja balkanskih zemalja, sigurno je da će one biti uvrštene u neke od ovih projekata. Međutim, isti ovi projekti stvorili su novu platformu rivaliteta između balkanskih zemalja.